روز جمعه با کابوس کنفرانس سپری شد...

کنفرانس دانشگاه

و نزدیک شدن تایم تحویل مقاله هایی که هیچ کاری نکردم...

آخرین زمانم برای تحویل...20آذرماهه

چندتا کنفرانس همزمان...

وقتی عکسم رو تو مزار شهدا دید

با تعجب گفت: این چیه؟

گفتم: عکس

گفت: میدونم، این کیه!؟

گفتم: شهید

گفت: چرا عکس گرفتی؟

گفتم: چون دوستش دارم

گفت: مگه آدم میتونه این ها رو دوست داشته باشه؟

دلم می خواست یه جوابی بدم ولی دیگه چیزی نگفتم! یعنی حرفی نداشتم بزنم

بعدا به ذهنم رسید که:

دوست داشتن اینها یه چیزی مثل حرم رفتن میمونه، باید اول بطلبن، بعد تو بری

صلوات ...